Bedachtzaam zijn op smaad en schending van privacy bij het schrijven van non-fictie

Fictie versus non-fictie

Kunst wordt wel de "perfectie van de natuur genoemd". Een schrijver zet een pen op papier en creëert een nieuwe wereld waarin personages, locaties en gebeurtenissen enkel bestaan om een fantasie- of fictief verhaal te vertellen. Deze verhalen kunnen pure fantasie zijn, losjes gebaseerd op ervaringen van de auteur, of relaties en menselijke ervaringen doorgronden met behulp van fictieve personages.

Non-fictieschrijvers en auteurs die daarentegen autobiografieën, memoires, biografieën, en biografische romans schrijven, schrijven over specifieke gebeurtenissen en ervaringen uit het echte leven. Zij moeten daarom vasthouden aan bewijsbare feiten, laster voorkomen en op zo'n manier schrijven dat de privacy van niet-publieke personen wordt beschermd.

Laster en privacy

Volgens de MLA Style Guide for Scholarly Publishing wordt laster wettelijk gezien als "het publiceren van een onjuiste feitelijke voorstelling over een levende persoon, waardoor deze persoon wordt blootgesteld aan publiekelijke haat, spot, verachting of schande, deze persoon in kwaad daglicht komt te staan bij anderen of deze persoon de mogelijkheid wordt ontnomen om vriendschapsrelaties te hebben in de maatschappij."

Er kan sprake zijn van inbreuk op de persoonlijke levenssfeer als de privacy van een persoon wordt geschonden, zijn of haar naam of beeltenis zonder toestemming wordt gebruikt voor eigen gewin, het privéleven van de persoon zonder geldige reden in de media uit de doeken wordt gedaan en/of de persoon in de media in een kwaad daglicht wordt gesteld.

Aansprakelijkheid van auteurs

Hoewel wetten inzake laster door elke staat en elk land zijn aangenomen en worden afgedwongen, kunnen auteurs niet worden vervolgd voor het uiten van hun mening. Ook kunnen zij niet worden vervolgd voor het vertellen van de waarheid. In de MLA staat echter: "het voor waarheid aannemen van een bewering is niet hetzelfde als het kunnen aantonen dat een dergelijke bewering op waarheid berust."

Je bent uiteindelijk vrij om je eigen verhaal te vertellen, maar je bent niet vrij om het verhaal van andere mensen te vertellen. Als niet-publieke personen worden genoemd of geciteerd in of door lezers kunnen worden geïdentificeerd aan de hand van jouw schrijven, moet je dit kunnen ondersteunen door bewijsbare feiten.

Bij traditionele uitgeverijen werken teams die feiten zorgvuldig controleren en alle inhoud die wordt gepubliceerd vooraf goedkeuren, deels op basis van een evaluatie van risico's en potentiële inkomsten. Omdat je bij Lulu zelf boeken publiceert, loop je zelf de risico's die samenhangen met zowel het schrijven als het publiceren van je werk.

Maar hoe kun je je verhaal vertellen en de nachtmerrie van een rechtszaak voorkomen? Ten eerste moet je ervoor zorgen dat je de wetgeving in jouw staat of land kent. Als iemand over wie je schrijft in een andere staat of een ander land woont, moet je je ook verdiepen in de wetgeving inzake laster in die staat of dat land. Raadpleeg daarom een advocaat voordat je je werk publiceert als je twijfels hebt.

Als betrokken partijen non-fictiewerken ter discussie stellen vanwege laster of privacyrechten, moet Lulu ervoor zorgen dat deze werken niet meer beschikbaar zijn tot het geschil is beslecht. Het handelen van Lulu belet je niet om je verhaal op een andere site of via een traditionele uitgeverij te publiceren.

Log In of Registreer om te reageren.